Door een wetswijzing vanaf 2020 gemakkelijker om potentieel gevaarlijke personen gedwongen op te nemen

Dit heet preventieve detentie en is in het strafrecht door internationale verdragen verboden omdat het indruist tegen de mensenrechten. Dwangopnames vallen onder het civiele recht waarmee de mensenrechten omzeild worden.

Ondanks waarschuwingen van zijn familie bleek de overheid toen niet bij machte bijtijds in te grijpen.

Niet bij machte? Of de instelling had er geen zin in? Immers, instellingen zitten tot de nok vol met dwangopnames van mensen die geen vlieg kwaad doen, terwijl lastige mensen geweigerd worden. En nu gaat de minister het geval van Bart van U aangrijpen om onze vrijheid nog verder te benemen?

De "gezondheidszorg" dient hier om mensenrechten te omzeilen.

Verplicht afkicken in Beilen

Psychiater Wijnand Mulder liegt dat drugs buiten de instelling worden gehouden. Alleen de drugs die de gedetineerden wíllen worden buiten de instelling gehouden. Daarentegen worden ze allemaal gedwongen drugs op recept toegediend, zoals hun dronken-klinkende spraak en bevende handen – op de film duidelijk zichtbaar – getuigen.

Dat deze mannen een ziekte hebben, “schizofrenie”, is niet bewezen noch bewijsbaar. Het begrip “schizofrenie” is sowieso omstreden en stoelt op psychiatrische conventie, niet wetenschap. Omdat hun omgeving van hen af wil worden deze mannen ziek verklaard hetgeen in de praktijk hen ontkleedt van hun mensenrechten. Alleen zo is het juridisch mogelijk hen tot in lengte van dagen te detineren en chemisch onderdrukt te houden.

Waarschijnlijk verdwijnen zij ook nog bij ieder conflict met het personeel de isoleercel in. Ze hebben niemand die naar hen omkijkt of voor hen opkomt, en zijn machteloos aan dit onrecht te ontsnappen. Beilen is een smet op onze rechtstaat.

Volgens de rechter heeft hij de 'stellige overtuiging' dat zij (sic) gedrag nodig was om de veiligheid in Nederland ter discussie te stellen.

Een man vond de slingerende rugzakken van een groep militairen die aan het oefenen was, waarin o.a. toegangspasjes naar het kazerneterrein en een universele sleutel. Is dit aanleiding om de toezicht op de veiligheid van kazernes te verscherpen? Welnee, dit is aanleiding om een man gek te verklaren en zonder eerlijk proces of mensenrechten te beroven van zijn vrijheid. Zijn wij hier in China?

Een medewerker van de GGZ beoordeelt direct wat mensen mankeert en welke hulp ze nodig hebben.

Maar is de beoordeling juist? En hoe worden de mensenrechten gewaarborgd?

Juriste Cindy Evers vindt dat de wettelijke plicht van behandelaars om diagnose informatie te verstrekken in strijd is met mensenrechten.

Lees ook de commentaren van lezers.

De (on)wenselijkheid en (on)mogelijkheid van meten is weten in de geestelijke gezondheidszorg.

Het is wel mogelijk. Probleem is dat het gemeten getal wordt nul.

Bovendien gaat de GGZ niet alleen om het welzijn van de verzekerde maar ook en juist om straf en vrijheidsberoving van de verzekerde zonder inachtneming van de mensenrechten. Zie het bericht hierboven.

Opsluiting in politiecel kan traumatiserend zijn.

En in een GGZ-cel niet? Voeg toe dat ze in de GGZ plat gespoten worden en er geen waarborgen zijn voor mensenrechten zoals die in een politiecel wel gelden.

De Gezondheidsinspectie zegt dat de genoemde studie geen schade heeft veroorzaakt aan de gezondheid van betrokken patiënten.

En bovendien gelden de mensenrechten sowieso niet in de GGZ.

Zie de rapportage van Zembla over deze zaak.

Uitgekleed van mensenrechten in de psychiatrie

Foltering in onze zorginstellingen

Een commissie van de VN die zich buigt over discriminatie en mishandeling van mensen met beperkingen, stelt o.a. de volgende overtredingen van mensenrechten in zorginstellingen aan de kaak: verwaarlozen, vastbinden, isoleren, medisch experimenteren en ongewenste en onomkeerbare “medische” interventies inclusief elektroshock en psychofarmaca (m.n. “antipsychotica”). Deze mishandelingen worden gelijk gesteld met foltering, ook wanneer uitgevoerd door artsen en/of verpleegkundigen, ook wanneer het doel opheffen van een stoornis zou zijn.
Hulde aan de commissie die onvrijwillige medische interventies noemt wat ze zijn: foltering.

Doordat personeel en instellingen nauwelijks aangifte doen, hebben patiënten een vrijbrief om geweld te plegen, vinden experts en ggz-medewerkers.

Wat een gotspe. Die 'experts' zouden eens hand in eigen boezem mogen steken over hoe zij patiënten (lees: gevangenen) beroven van mensenrechten, menselijke waardigheid en macht over eigen gedrag door de dwangdrogering. Het personeel blundert maar wat in de rondte terwijl de zogenaamde patiënten steeds meer onherstelbaar beschadigd raken. De GGZ is dader, niet slachtoffer. Hoe minder mensen bereid zijn er te werken hoe beter. Misschien komt de overheid dan ooit eens tot inzicht dat dit dient afgeschaft te worden.

Advocaat man die zondag triatlete Sofie Goos in de onderrug stak met een mes: de op­name geweigerd, omdat Samir op dat moment geen gevaar zou vormen voor zichzelf of voor de maatschappij.

Ook in Nederland verdwijnen vrijwillige opnames. Het personeel werkt liever met mensen die ontkleed zijn van hun mensenrechten. Bovendien kan de kliniek dan een dubbele rekening indienen.

Tweehonderd mensen in TBS die niet veroordeeld zijn van een geweldsdelict (omdat ze die niet hebben gepleegd?).

Om niet te spreken van hoeveel mensen in de BOPZ waar überhaupt geen spraken is van strafrecht noch mensenrechten.

Zembla over "patiënten" die het belang van de psychofarmacie dienen

Geachte redactie van Zembla,

Gefeliciteerd met uw uitmuntende rapportage, waarbij u een stem geeft aan mensen die onder de meest machteloze volwassenen zijn in onze samenleving: psychiatrische patiënten. Vaak hebben zij geen familie, of de familie is hoogbejaard, of ze zijn door hun familie gedumpt. Wie komt er dan voor hen op?

Vanuit mijn persoonlijke ervaring als activiste, dat inhoudt dat ik een brede netwerk heb van zowel medische klokkenluiders als (families van) slachtoffers, wil ik wijzen op enkele andere aspecten die in uw rapportage naar voren kwamen naast de hoofdzaak van farmaceutisch onderzoek op wilsonbekwamen.

Om te beginnen, wat is schizofrenie? Dat is wanneer iemand psychoses heeft. En wat zijn psychoses? Daar bestaat geen definitie van, dus al helemaal geen objectieve toets die een psychose kan vaststellen, meten of uitsluiten. Psychiaters noemen ieder vreemd of afgekeurd gedrag psychose, zelfs wanneer ze van dat gedrag nooit getuige zijn geweest. Sterker, de Hoge Raad van ons land heeft keer op keer beslist dat het legitiem is dat een psychiater een diagnose stelt bij iemand die hij nooit gezien of gesproken heeft, aan de hand van informatie van derden. Dit is ondanks dat die diagnose gebruikt wordt om genoemde persoon te ontkleden van zijn mensenrechten, bijvoorbeeld het opleggen van een dwangbehandeling of uit de ouderlijke macht zetten. Is de diagnose eenmaal gesteld, blijft het altijd in het dossier, ongeacht hoe het verder gaat met die persoon. In Nederland is een diagnose van een psychiater als een decreet van een bijbelse koning: het kan nooit ingetrokken worden. Hoe dan, kan beoordeeld worden of een psychofarmacum nut heeft of niet?

Ik kon het experimenteel middel dat in uw rapportage genoemd werd niet thuis brengen. Mogelijk is het melatonine, een preparaat dat wordt voorgeschreven om slaap te bevorderen. Immers, een slapende patiënt is minder lastig. Erg effectief is het niet. Bij Alzheimer en autisme helpt het ook al niet. Het is een middel dat een ziekte zoekt. Zelfs de fabrikant die ongetwijfeld het promotieonderzoek van de psychiater financiert durft niet te stellen dat het effect heeft tegen psychoses, wat die dan ook zijn. Maar samen met clozapine kan het gebrek aan effectiviteit verhuld blijven.

Clozapine, echter, is een levensgevaarlijk middel dat bijna twee decennia van de markt werd gehouden nadat vele sterfgevallen bekend werden. Het is een nieuwe generatie neurolepticum die chemisch is verwant aan antidepressiva zoals fluvoxamine. Over dat middel stelt het Farmacotherapeutisch Kompas dat een bepaald aspect door melatonine met factor 12 kan verhoogd worden, dus wordt die combinatie afgeraden. Des te meer gevaarlijk zou de combinatie met clozapine kunnen zijn. Waarschijnlijk is de combinatie met ieder psychofarmacum gevaarlijk, maar de meeste zijn niet onderzocht.

Aanvankelijk zou het onderzoek in de rapportage alleen toegestaan zijn bij ambulante patiënten. Die zouden wilsbekwaam zijn. Maar in hoeverre zou zelfs een normaal functionerend persoon zonder psychiatrische diagnose bewust kunnen zijn van zulk gevaar? De dokter beveelt het aan, dan zal het toch goed zijn? Bovendien wonen ambulante patiënten vaak alleen. Hoe ethisch kan het zijn deze levensgevaarlijke combinatie voor te schrijven aan iemand die niet onder constante medische toezicht verkeert?

Meest frappant van allemaal is dat ‛Vincent’ al twintig jaar wordt behandelt zonder dat er enige verbetering optreedt. Het verhaal van zijn moeder heb ik honderden malen gehoord van ouders over de hele wereld die contact zochten met mij. Hun kind begon vreemd gedrag te vertonen na het gebruiken van cannabis. Cannabis heeft niet bij iedereen hetzelfde rustgevende effect. Bovendien omdat het illegaal is, weet de gebruiker nooit wat hij krijgt. De wanhopige ouders brachten hun kind naar de psychiater die, geen flauw idee hebbende wat de oorzaak van het vreemde gedrag was, de diagnose schizofrenie stelde en begon met ‛behandeling’: zwaar toxische middelen die het zenuwstelsel ontregelen en onomkeerbaar schaden. Twintig jaar is ongeveer hoe lang het bij de meeste ouders duurt totdat zij beseffen dat ze door de psychiatrie bedrogen zijn. Ik ben gebeld door ouders die tegen de negentig waren.

Iemand die cannabis al niet verdraagt, verdraagt psychofarmaca nog minder. Er treden de meest afschuwelijke bijverschijnselen op waarvan sommigen in uw rapportage werden genoemd. (De ouders zagen bijvoorbeeld de urine-incontinentie aan als een teken van verwardheid, maar het is een veel voorkomend bijverschijnsel van middelen die worden voorgeschreven aan mensen met de diagnose schizofrenie.) De emoties worden onderdrukt en verward. Het cognitieve vermogen gaat sterk achteruit. Hierdoor wordt de persoon niet beter maar slechter. Eenmaal begonnen met het middel kan er nooit gestopt worden vanwege de gewenning. Bovendien is er geen psychiater in het land die aan afbouwen zou meewerken. Daardoor is er ook geen kans op het spontane herstel dat zonder de psychiatrische behandeling mogelijk had plaats gevonden. Naast de tragedie voor het individu en zijn familie mogen wij, de belastingbetalers, de rest van het leven van die persoon opdraaien voor de kosten van zijn ‛zorg’.

Indien u een rapportage wil maken over de eindeloze schadelijkheid van de psychiatrie wil ik u gaarne ten dienst staan met aanbevolen literatuur en namen van buitenlandse deskundigen die al decennia de klok luiden.

Hoogachtend,
M. de Vries, bestuurslid
Vereniging MeTZelf

Naschrift: 
Waarom heeft Zembla deze rapportage verwijderd?

Vijf winnaars van de Nobelprijs voor Economie: "Principes van de volksgezondheid, een verruimde toegang tot essentiële geneesmiddelen, de verlaging van problematische consumptie en een onwrikbaar engagement voor de mensenrechten"

"Na onderzoek constateerde de politie dat er geen sprake van strafbare feiten was. ... Met een rechterlijke machtiging is zijn vrijheid beperkt."

Het doel van psychiatrie: omzeilen van mensenrechten.

Kies tégen partijen die nog meer geld willen weggooien aan:

• handelingen die nooit effectief en altijd schadelijk zijn;
• het medicaliseren van maatschappelijke problemen;
• schendingen van mensenrechten onder het mom van gezondheidszorg.

-Kies voor waarheid!
-Kies voor non-medische hulpverlening!
-Kies voor zelfbeschikking!

Kies tégen GGz!

De inspectie wil de huidige aantallen van vrijheidsbeperking in de verstandelijk gehandicaptenzorg en psychogeriatrie terugdringen.

Stel je voor:

1. de arbeidsinspectie wil de huidige aantallen van vrijheidsbeperking in de in de aspergeteelt terugdringen;
2. de onderwijsinspectie wil de huidige aantallen van vrijheidsbeperking in het middelbaar beroepsonderwijs terugdringen;
3. de inspectie verkeer en waterstaat wil de huidige aantallen van vrijheidsbeperking in de treinen terugdringen.

Belachelijk, vrijheidsbeperking dring je niet terug, je zet de daders achter tralies.

Behalve in de gezondheidszorg, daar gelden mensenrechten blijkbaar niet.

Het Pillenprobleem

Waarom we zoveel medicijnen gebruiken die niet werken en niet helpen

Auteur: dr Dick Bijl

Boekrecensie door Mira de Vries

Zijn naam staat bescheiden zonder titels op de kaft maar Dick Bijl is geen kleintje. Hij is arts en epidemioloog van internationale faam die onder andere tot voor kort hoofddirecteur was van het Nederlandse Geneesmiddelenbulletin en nog steeds is hij president van de International Society of Drug Bulletins. Anders dan de pillen waarover hij schrijft maakt zijn boek de titel waar.

Al in de ondertitel maakt hij onderscheid tussen "werken" en "helpen". Een medicijn "werkt" wanneer het doet wat de fabrikant beweert, bijvoorbeeld bloedsuiker verlagen. Een medicijn "helpt" wanneer de patiënt daadwerkelijk verbetering merkt. Een medicijn kan werken zonder te helpen, bijvoorbeeld de bloedsuikermeting is inderdaad lager maar de patiënt voelt zich niet beter en zal ook niet langer leven. Een medicijn kan "helpen" zonder te werken, bijvoorbeeld de patiënt voelt zich beter na het nemen van een nepmiddel. Een medicijn kan zowel werken als helpen. Veel medicijnen doen geen van beiden. De meeste pillen schaden meer dan ze baten.

Dit legt de auteur uit in begrijpelijk Nederlands, zonder duurwoorderij en tegelijk ook zonder neerbuigende Jip en Janneke taal. De ontwikkeling van medicijnen (wist je dat de meesten niet door de farmaceuten zijn ontwikkeld?), registratieautoriteiten, business modellen van de farmaceuten, media, overheid en zelfs het LAREB passeren zijn revue. Hij verknoeit weinig woorden aan de beïnvloeding van artsen, hetgeen we toch allemaal al weten, en richt zich in plaats daarvan op de onmogelijkheid van artsen om aan betrouwbare informatie te komen.

Het zou niet doenlijk zijn om in een boek van beperkte omvang en prijs alle farmaceutische producten onder de loep te nemen. Zijn voorbeelden ontleent hij aan de cardiologie, huisartsenpraktijk, psychiatrie en geriatrie. Een extra pluim verdient hij van MeTZelf voor het benoemen van neuroleptica (antipsychotica) waar de meeste auteurs over dit onderwerp voor wegkruipen. Over dwang zegt hij niets maar het is hem vergeven want dit boek gaat over pillen, niet mensenrechten.

Tevens valt hij niet in de fout die zoveel andere auteurs op dit gebied maken: het verzinnen van onrealistische oplossingen. Zijn enig voorstel is origineel: dat het beoordelen van de bijwerkingen van medicijnen gedaan wordt door een ander instituut dan het beoordelen van de werkingen. Beide instituten dienen uiteraard onafhankelijk te zijn, een blijkbaar onbereikbaar ideaal.

Het voorwoord is geschreven door huisarts Hans van der Linde die we kennen van de poging van VWS en RIVM om hem op kosten van de belastingbetaler het zwijgen op te leggen over de zinloosheid van griepprikken.

Alhoewel de auteur waarschijnlijk nog nooit van MeTZelf heeft gehoord zijn wij toch stiekem trots dat dit boek, een van de besten van zijn soort, is geschreven in onze Nederlandse taal. Met €15 is het ook niet duur, een absolute aanrader.