Door een wetswijzing vanaf 2020 gemakkelijker om potentieel gevaarlijke personen gedwongen op te nemen

Dit heet preventieve detentie en is in het strafrecht door internationale verdragen verboden omdat het indruist tegen de mensenrechten. Dwangopnames vallen onder het civiele recht waarmee de mensenrechten omzeild worden.

Het Pillenprobleem

Waarom we zoveel medicijnen gebruiken die niet werken en niet helpen

Auteur: dr Dick Bijl

Boekrecensie door Mira de Vries

Zijn naam staat bescheiden zonder titels op de kaft maar Dick Bijl is geen kleintje. Hij is arts en epidemioloog van internationale faam die onder andere tot voor kort hoofddirecteur was van het Nederlandse Geneesmiddelenbulletin en nog steeds is hij president van de International Society of Drug Bulletins. Anders dan de pillen waarover hij schrijft maakt zijn boek de titel waar.

Al in de ondertitel maakt hij onderscheid tussen "werken" en "helpen". Een medicijn "werkt" wanneer het doet wat de fabrikant beweert, bijvoorbeeld bloedsuiker verlagen. Een medicijn "helpt" wanneer de patiënt daadwerkelijk verbetering merkt. Een medicijn kan werken zonder te helpen, bijvoorbeeld de bloedsuikermeting is inderdaad lager maar de patiënt voelt zich niet beter en zal ook niet langer leven. Een medicijn kan "helpen" zonder te werken, bijvoorbeeld de patiënt voelt zich beter na het nemen van een nepmiddel. Een medicijn kan zowel werken als helpen. Veel medicijnen doen geen van beiden. De meeste pillen schaden meer dan ze baten.

Dit legt de auteur uit in begrijpelijk Nederlands, zonder duurwoorderij en tegelijk ook zonder neerbuigende Jip en Janneke taal. De ontwikkeling van medicijnen (wist je dat de meesten niet door de farmaceuten zijn ontwikkeld?), registratieautoriteiten, business modellen van de farmaceuten, media, overheid en zelfs het LAREB passeren zijn revue. Hij verknoeit weinig woorden aan de beïnvloeding van artsen, hetgeen we toch allemaal al weten, en richt zich in plaats daarvan op de onmogelijkheid van artsen om aan betrouwbare informatie te komen.

Het zou niet doenlijk zijn om in een boek van beperkte omvang en prijs alle farmaceutische producten onder de loep te nemen. Zijn voorbeelden ontleent hij aan de cardiologie, huisartsenpraktijk, psychiatrie en geriatrie. Een extra pluim verdient hij van MeTZelf voor het benoemen van neuroleptica (antipsychotica) waar de meeste auteurs over dit onderwerp voor wegkruipen. Over dwang zegt hij niets maar het is hem vergeven want dit boek gaat over pillen, niet mensenrechten.

Tevens valt hij niet in de fout die zoveel andere auteurs op dit gebied maken: het verzinnen van onrealistische oplossingen. Zijn enig voorstel is origineel: dat het beoordelen van de bijwerkingen van medicijnen gedaan wordt door een ander instituut dan het beoordelen van de werkingen. Beide instituten dienen uiteraard onafhankelijk te zijn, een blijkbaar onbereikbaar ideaal.

Het voorwoord is geschreven door huisarts Hans van der Linde die we kennen van de poging van VWS en RIVM om hem op kosten van de belastingbetaler het zwijgen op te leggen over de zinloosheid van griepprikken.

Alhoewel de auteur waarschijnlijk nog nooit van MeTZelf heeft gehoord zijn wij toch stiekem trots dat dit boek, een van de besten van zijn soort, is geschreven in onze Nederlandse taal. Met €15 is het ook niet duur, een absolute aanrader.

Doordat personeel en instellingen nauwelijks aangifte doen, hebben patiënten een vrijbrief om geweld te plegen, vinden experts en ggz-medewerkers.

Wat een gotspe. Die 'experts' zouden eens hand in eigen boezem mogen steken over hoe zij patiënten (lees: gevangenen) beroven van mensenrechten, menselijke waardigheid en macht over eigen gedrag door de dwangdrogering. Het personeel blundert maar wat in de rondte terwijl de zogenaamde patiënten steeds meer onherstelbaar beschadigd raken. De GGZ is dader, niet slachtoffer. Hoe minder mensen bereid zijn er te werken hoe beter. Misschien komt de overheid dan ooit eens tot inzicht dat dit dient afgeschaft te worden.

Volgens de rechter heeft hij de 'stellige overtuiging' dat zij (sic) gedrag nodig was om de veiligheid in Nederland ter discussie te stellen.

Een man vond de slingerende rugzakken van een groep militairen die aan het oefenen was, waarin o.a. toegangspasjes naar het kazerneterrein en een universele sleutel. Is dit aanleiding om de toezicht op de veiligheid van kazernes te verscherpen? Welnee, dit is aanleiding om een man gek te verklaren en zonder eerlijk proces of mensenrechten te beroven van zijn vrijheid. Zijn wij hier in China?

De (on)wenselijkheid en (on)mogelijkheid van meten is weten in de geestelijke gezondheidszorg.

Het is wel mogelijk. Probleem is dat het gemeten getal wordt nul.

Bovendien gaat de GGZ niet alleen om het welzijn van de verzekerde maar ook en juist om straf en vrijheidsberoving van de verzekerde zonder inachtneming van de mensenrechten. Zie het bericht hierboven.

De Gezondheidsinspectie zegt dat de genoemde studie geen schade heeft veroorzaakt aan de gezondheid van betrokken patiënten.

En bovendien gelden de mensenrechten sowieso niet in de GGZ.

Zie de rapportage van Zembla over deze zaak.

"Na onderzoek constateerde de politie dat er geen sprake van strafbare feiten was. ... Met een rechterlijke machtiging is zijn vrijheid beperkt."

Het doel van psychiatrie: omzeilen van mensenrechten.

Ondanks waarschuwingen van zijn familie bleek de overheid toen niet bij machte bijtijds in te grijpen.

Niet bij machte? Of de instelling had er geen zin in? Immers, instellingen zitten tot de nok vol met dwangopnames van mensen die geen vlieg kwaad doen, terwijl lastige mensen geweigerd worden. En nu gaat de minister het geval van Bart van U aangrijpen om onze vrijheid nog verder te benemen?

De "gezondheidszorg" dient hier om mensenrechten te omzeilen.

Advocaat man die zondag triatlete Sofie Goos in de onderrug stak met een mes: de op­name geweigerd, omdat Samir op dat moment geen gevaar zou vormen voor zichzelf of voor de maatschappij.

Ook in Nederland verdwijnen vrijwillige opnames. Het personeel werkt liever met mensen die ontkleed zijn van hun mensenrechten. Bovendien kan de kliniek dan een dubbele rekening indienen.

Opsluiting in politiecel kan traumatiserend zijn.

En in een GGZ-cel niet? Voeg toe dat ze in de GGZ plat gespoten worden en er geen waarborgen zijn voor mensenrechten zoals die in een politiecel wel gelden.

Zembla over "patiënten" die het belang van de psychofarmacie dienen

Geachte redactie van Zembla,

Gefeliciteerd met uw uitmuntende rapportage, waarbij u een stem geeft aan mensen die onder de meest machteloze volwassenen zijn in onze samenleving: psychiatrische patiënten. Vaak hebben zij geen familie, of de familie is hoogbejaard, of ze zijn door hun familie gedumpt. Wie komt er dan voor hen op?

Vanuit mijn persoonlijke ervaring als activiste, dat inhoudt dat ik een brede netwerk heb van zowel medische klokkenluiders als (families van) slachtoffers, wil ik wijzen op enkele andere aspecten die in uw rapportage naar voren kwamen naast de hoofdzaak van farmaceutisch onderzoek op wilsonbekwamen.

Om te beginnen, wat is schizofrenie? Dat is wanneer iemand psychoses heeft. En wat zijn psychoses? Daar bestaat geen definitie van, dus al helemaal geen objectieve toets die een psychose kan vaststellen, meten of uitsluiten. Psychiaters noemen ieder vreemd of afgekeurd gedrag psychose, zelfs wanneer ze van dat gedrag nooit getuige zijn geweest. Sterker, de Hoge Raad van ons land heeft keer op keer beslist dat het legitiem is dat een psychiater een diagnose stelt bij iemand die hij nooit gezien of gesproken heeft, aan de hand van informatie van derden. Dit is ondanks dat die diagnose gebruikt wordt om genoemde persoon te ontkleden van zijn mensenrechten, bijvoorbeeld het opleggen van een dwangbehandeling of uit de ouderlijke macht zetten. Is de diagnose eenmaal gesteld, blijft het altijd in het dossier, ongeacht hoe het verder gaat met die persoon. In Nederland is een diagnose van een psychiater als een decreet van een bijbelse koning: het kan nooit ingetrokken worden. Hoe dan, kan beoordeeld worden of een psychofarmacum nut heeft of niet?

Ik kon het experimenteel middel dat in uw rapportage genoemd werd niet thuis brengen. Mogelijk is het melatonine, een preparaat dat wordt voorgeschreven om slaap te bevorderen. Immers, een slapende patiënt is minder lastig. Erg effectief is het niet. Bij Alzheimer en autisme helpt het ook al niet. Het is een middel dat een ziekte zoekt. Zelfs de fabrikant die ongetwijfeld het promotieonderzoek van de psychiater financiert durft niet te stellen dat het effect heeft tegen psychoses, wat die dan ook zijn. Maar samen met clozapine kan het gebrek aan effectiviteit verhuld blijven.

Clozapine, echter, is een levensgevaarlijk middel dat bijna twee decennia van de markt werd gehouden nadat vele sterfgevallen bekend werden. Het is een nieuwe generatie neurolepticum die chemisch is verwant aan antidepressiva zoals fluvoxamine. Over dat middel stelt het Farmacotherapeutisch Kompas dat een bepaald aspect door melatonine met factor 12 kan verhoogd worden, dus wordt die combinatie afgeraden. Des te meer gevaarlijk zou de combinatie met clozapine kunnen zijn. Waarschijnlijk is de combinatie met ieder psychofarmacum gevaarlijk, maar de meeste zijn niet onderzocht.

Aanvankelijk zou het onderzoek in de rapportage alleen toegestaan zijn bij ambulante patiënten. Die zouden wilsbekwaam zijn. Maar in hoeverre zou zelfs een normaal functionerend persoon zonder psychiatrische diagnose bewust kunnen zijn van zulk gevaar? De dokter beveelt het aan, dan zal het toch goed zijn? Bovendien wonen ambulante patiënten vaak alleen. Hoe ethisch kan het zijn deze levensgevaarlijke combinatie voor te schrijven aan iemand die niet onder constante medische toezicht verkeert?

Meest frappant van allemaal is dat ‛Vincent’ al twintig jaar wordt behandelt zonder dat er enige verbetering optreedt. Het verhaal van zijn moeder heb ik honderden malen gehoord van ouders over de hele wereld die contact zochten met mij. Hun kind begon vreemd gedrag te vertonen na het gebruiken van cannabis. Cannabis heeft niet bij iedereen hetzelfde rustgevende effect. Bovendien omdat het illegaal is, weet de gebruiker nooit wat hij krijgt. De wanhopige ouders brachten hun kind naar de psychiater die, geen flauw idee hebbende wat de oorzaak van het vreemde gedrag was, de diagnose schizofrenie stelde en begon met ‛behandeling’: zwaar toxische middelen die het zenuwstelsel ontregelen en onomkeerbaar schaden. Twintig jaar is ongeveer hoe lang het bij de meeste ouders duurt totdat zij beseffen dat ze door de psychiatrie bedrogen zijn. Ik ben gebeld door ouders die tegen de negentig waren.

Iemand die cannabis al niet verdraagt, verdraagt psychofarmaca nog minder. Er treden de meest afschuwelijke bijverschijnselen op waarvan sommigen in uw rapportage werden genoemd. (De ouders zagen bijvoorbeeld de urine-incontinentie aan als een teken van verwardheid, maar het is een veel voorkomend bijverschijnsel van middelen die worden voorgeschreven aan mensen met de diagnose schizofrenie.) De emoties worden onderdrukt en verward. Het cognitieve vermogen gaat sterk achteruit. Hierdoor wordt de persoon niet beter maar slechter. Eenmaal begonnen met het middel kan er nooit gestopt worden vanwege de gewenning. Bovendien is er geen psychiater in het land die aan afbouwen zou meewerken. Daardoor is er ook geen kans op het spontane herstel dat zonder de psychiatrische behandeling mogelijk had plaats gevonden. Naast de tragedie voor het individu en zijn familie mogen wij, de belastingbetalers, de rest van het leven van die persoon opdraaien voor de kosten van zijn ‛zorg’.

Indien u een rapportage wil maken over de eindeloze schadelijkheid van de psychiatrie wil ik u gaarne ten dienst staan met aanbevolen literatuur en namen van buitenlandse deskundigen die al decennia de klok luiden.

Hoogachtend,
M. de Vries, bestuurslid
Vereniging MeTZelf

Naschrift: 
Waarom heeft Zembla deze rapportage verwijderd?

Een medewerker van de GGZ beoordeelt direct wat mensen mankeert en welke hulp ze nodig hebben.

Maar is de beoordeling juist? En hoe worden de mensenrechten gewaarborgd?

De DSM-5 voorbij!

PERSOONLIJK DIAGNOSTIEK
IN EEN NIEUWE GGZ
door
Jim van Os

Boekrecensie van
Mira de Vries

Sommige boeken hebben een ondertitel. Dit boek heeft een boventitel. Origineel!

In het eerste deel van de drie zet Van Os uit wat er mis is met de DSM. Kritiek op de DSM is in de Engelse taal veelvuldig gepubliceerd sinds midden jaren tachtig toen het boek de gezaghebbende vorm aannam die het nu nog heeft. De kritiek van Van Os is niet origineel, hetgeen onder andere blijkt uit dat hij geen twee zinnen achter elkaar neerzet zonder Engels-talige duurwoorderij. Er is geen woordenlijst met verklaringen bij. Desalniettemin voor wie de kritiek op de DSM nog niet kent, en daarover wil lezen deels in het Nederlands, is dit boek aan te bevelen.

In het tweede deel moppert Van Os hevig over de bureaucratie waar hij in zijn vak mee te maken krijgt. Daar zit geen woord Spaans bij, en nauwelijks een woord Engels. Gekscherend parodieert hij de regelgeving. Hij stelt: 'Werken in de GGZ is verworden tot welhaast een vorm van vrijwillige slavernij' en 'Autonomie en eigen verantwoordelijkheid moeten wijken want overheid en zorgverzekeraar werken liever met een kwantitatief systeem gebaseerd op dwang.' Lariekoek. Niemand dwingt Van Os om te werken als psychiater bij de GGZ. Als de eisen van zijn vak hem niet zinnen kan hij iets anders gaan doen.

In het derde (laatste) deel schetst Van Os hoe hij vindt dat de psychiatrie eruit zou moeten zien. Dat komt onder meer neer op het door elkaar schudden van de diagnostische categorieën en criteria. Niet duidelijk wordt hoe dit zijn bezwaar tegen de huidige indeling -- 'We weten niet goed waar psychische klachten vandaan komen en ook niet hoe we ze moeten beïnvloeden' -- kan opheffen. Zijn voorstellen zijn niet meer legitiem dan hoe het er nu staat. Zo spreekt hij bijvoorbeeld veelvuldig over psychoses zonder enige uitleg wat die zijn en hoe die objectief kunnen worden vastgesteld, laat staan uitgesloten. Tevens spreekt hij van lichte en zware psychoses, maar maakt nergens duidelijk hoe die van elkaar te onderscheiden zijn.

Ook wil hij dat meerdere instellingen tegelijk worden betrokken bij de zorg in plaats van dat alle diensten door één instelling geboden moeten worden. Hij bekommert zich er niet om dat nu al cliënten tussen verschillende zorgverleners heen en weer worden getennist. Nergens maakt hij duidelijk hoe hij het in de hand houden van kosten ziet. Hij hekelt 'marktwerking' alsof er echt een vrije markt in de GGZ zou bestaan. Blijkbaar verwacht hij van de belastingbetaler een blanco cheque.

Waar Van Os helemáál de plank mee mis slaat, is het niet benoemen van het fundament waar de psychiatrie op staat: vrijheidsberoving. Dat de categorieën van de DSM niet legitiem zijn maakt geen mallemoer uit, want zo'n nepdiagnose is toch enkel nodig om mensen die door iemand lastig gevonden worden vast te zetten zonder rekening te houden met de mensenrechten.

In psychiatrieland is het taboe om vrijheidsberoving te erkennen. Van Os houdt zich daar keurig aan. Alhoewel hij de diagnoses van de DSM als echte ziektes in twijfel trekt, spreekt hij over 'patiënten' en 'mensen die psychisch lijden' waarmee hij de schijn wekt dat het louter gaat om mensen die zich uit eigen beweging bij de psychiater zijn komen melden. Toch verraadt hij zichzelf door af en toe te refereren aan isoleercellen en (dwang)medicatie, waar hij zich niet tegen verzet. Hij stelt slechts dat (dwang)medicatie na verloop van tijd weer afgebouwd zou moeten worden, alsof dat überhaupt mogelijk is. Dat lukt ongeveer zo vaak als het succesvol aannaaien van een per abuis geamputeerd lichaamsdeel.

Hoeveel mensen in Nederland een BOPZ-maatregel is opgelegd is onbekend. Niemand telt, of degene die telt houdt zijn telling geheim. Statistieken zouden sowieso geen betrouwbaar beeld kunnen geven. Mensen zitten meestal levenslang 'vrijwillig' gevangen in de psychiatrie na tijdens een BOPZ-maatregel te zijn beroofd van woning, baan, gezin, beheer over eigen financiën, sociale netwerken, lichamelijke gezondheid en helderheid van geest. Dat valt te vergelijken met de vleugels en poten van een vogel breken, dan de kooideur open zetten en concluderen dat het dier er vrijwillig verblijft.

Daarnaast wordt psychiatrie toegepast op allerlei groepen die zich niet kunnen verzetten, van kleuters tot hoogbejaarden. Ook wordt het gesteld als voorwaarde voor voorzieningen, bij voorbeeld beschermd wonen.

Weliswaar wordt door de GGZ ook 'psychotherapie' geboden, maar dat strooit slechts zand in de ogen. Zonder nepdiagnose ook geen psychotherapie -- GGZ-medewerkers zijn geen vrijwilligers en moeten hun honorarium ergens kunnen declareren -- en zodra zo'n diagnose in het dossier komt hangt bij falen van de psychotherapie (bijna altijd) en/of verzet tegen de GGZ de dreiging van een BOPZ-maatregel boven het hoofd. Van Os vertelt hier allemaal niets over.

Tegen het eind van het boek merkt Van Os op dat '...veel patiënten, voorheen ernstig zorgbehoevend, je vertellen dat ze beter zijn geworden op basis van bijvoorbeeld een dieet, vitamines, leefstijlinzichten van een goeroe, ademhalingsoefeningen, een leefgemeenschap op basis van oosters filosofie ...  [H]et is mogelijk dat mensen belangrijke verbetering hebben ondervonden [dankzij kwakzalverij] ... omdat ze daar een stijl van bejegening en een aanzet tot zelfmanagement vonden die ze in de reguliere GGZ hebben moeten ontberen.' Merkwaardig, want in de GGZ wordt nooit iemand 'beter'. Dat wordt ook niet verwacht. Mensen worden verteld dat ze een levenslange ziekte hebben te vergelijken met diabetes. Beter of niet, de mensen die Van Os hiermee bedoelt zullen wel nooit 'ernstig zorgbehoevend' zijn geweest, anders waren ze immers niet instaat geweest zo'n alternatieve zorgverlener op te zoeken. Het succes van de kwakzalvers is, zoals Voltaire zei, 'de kunst de patiënt te amuseren terwijl de natuur hem geneest.' Zij bereiken dat zonder vrijheidsberoving en 'medicatie' (drogering). Daarentegen, mensen worden 'ernstig zorgbehoevend' gemaakt zodra ze over de drempel van de psychiatrie zijn verleid of geduwd, hetgeen de reden is dat niemand ooit 'beter' wordt.

Uiteraard heeft niet iedereen voldoende aan amusement. Mensen met echte beperkingen hebben praktische ondersteuning nodig. De duurste, minst effectieve en meest mensonwaardige manier om die te bieden is via de GGZ.

In plaats van zichzelf valselijk te portretteren als slachtoffer en de GGZ als een 'vrije markt' had Van Os beter erop kunnen wijzen dat zonder psychiatrische dwang en een socialistisch premie-stelsel (ook in de VS) de DSM een dun boekje zou zijn gebleven waar nauwelijks een kip naar kraait.

Vijf winnaars van de Nobelprijs voor Economie: "Principes van de volksgezondheid, een verruimde toegang tot essentiële geneesmiddelen, de verlaging van problematische consumptie en een onwrikbaar engagement voor de mensenrechten"

Tweehonderd mensen in TBS die niet veroordeeld zijn van een geweldsdelict (omdat ze die niet hebben gepleegd?).

Om niet te spreken van hoeveel mensen in de BOPZ waar überhaupt geen spraken is van strafrecht noch mensenrechten.

Man die muziekuitvoering verstoorde is in obdracht van burgemeester Amsterdam gedwongen opgenomen.

En zo is wéér iemand buiten de waarborgen voor mensenrechten om opgeruimd.

Kies tégen partijen die nog meer geld willen weggooien aan:

• handelingen die nooit effectief en altijd schadelijk zijn;
• het medicaliseren van maatschappelijke problemen;
• schendingen van mensenrechten onder het mom van gezondheidszorg.

-Kies voor waarheid!
-Kies voor non-medische hulpverlening!
-Kies voor zelfbeschikking!

Kies tégen GGz!

Uitgekleed van mensenrechten in de psychiatrie

Juriste Cindy Evers vindt dat de wettelijke plicht van behandelaars om diagnose informatie te verstrekken in strijd is met mensenrechten.

Lees ook de commentaren van lezers.

Foltering in onze zorginstellingen

Een commissie van de VN die zich buigt over discriminatie en mishandeling van mensen met beperkingen, stelt o.a. de volgende overtredingen van mensenrechten in zorginstellingen aan de kaak: verwaarlozen, vastbinden, isoleren, medisch experimenteren en ongewenste en onomkeerbare “medische” interventies inclusief elektroshock en psychofarmaca (m.n. “antipsychotica”). Deze mishandelingen worden gelijk gesteld met foltering, ook wanneer uitgevoerd door artsen en/of verpleegkundigen, ook wanneer het doel opheffen van een stoornis zou zijn.
Hulde aan de commissie die onvrijwillige medische interventies noemt wat ze zijn: foltering.