"Welk probleem lost die toetsing, die jaarlijks zo’n vier miljoen euro kost, eigenlijk op?"

De Rotterdamse wetenschapper Peter de Keizer waarschuwt voor de enorme vraag naar zijn eigen ontdekte middel Proxofim.

Tip: gebruik geen geneesmiddelen die minder dan 20 jaar op de markt zijn.

Eet liever frambozen, al hebben we weinig vertrouwen in de gezondheidsbeweringen in dit artikel.

*En* natuurlijk de wensen van de patiënt.

Als laatste genoemd, maar in ieder geval niet overgeslagen.

De 14-jarige verdachte heeft over beide feiten een bekennende verklaring afgelegd.

Maar heeft hij het gedáán? Een verdachte, vooral een jonge, kwetsbare verdachte, kan ook een bekentenis afgeven onder (psychisch) gemartel. De psychiatrie zal sowieso uitgaan van schuld, ook wanneer dit later blijkt een rechtelijke dwaling te zijn.

Emma kampt met zware psychische problemen, maar kan volgens haar moeder niet op de juiste plek terecht door ondercapaciteit in de zorg.

Weet moeder wel zeker dat Emma op die zo begeerde plek beter zal worden en niet slechter?

Op het moment van zijn aanhouding kwam hij net terug van een instelling waar hij onder behandeling was.

Aangenomen dat hij inderdaad de dader is, kunnen we stellen dat de behandeling niet geholpen heeft. Maar, zou die behandeling -- ongetwijfeld neuroleptica, z.g. antipsychotica -- er de oorzaak ervan zijn geweest?

Nog te vaak wordt het gebruik van antipsychotica, veelal gestart in een crisissituatie, gecontinueerd zonder de blijvende noodzaak goed te evalueren.

Crisissituatie: De psychiater heeft geen idee wat er aan de hand is en hoe ermee om te gaan, maar er wordt van hem/haar verwacht er iets aan te doen, dus schrijft hij/zij een recept.

PAAZ psychiatrische roman

Myrthe v/d Meer
2012 (onze druk 2015)

Boekrecensie van Mira de Vries

PAAZ – zo staat nergens in het boek uitgelegd – is de afkorting van Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis.

Romans interesseren mij normaliter niet, echter de vlotte stijl met lichte humor van dit boek hielden mij tot de laatste pagina (351) geboeid.

Wat mij bezig hield tijdens het lezen was de vraag, hoeveel van dit verhaal is waar? Op de achterkaft staat dat ook de schrijfster in een PAAZ is opgenomen geweest. En dat Myrthe v/d Meer een pseudoniem is. Het verhaal is in de ik-vorm geschreven. Waarom kiest ze dan toch voor haar hoofdpersoon de naam Emma Nieuwenhuis en niet Myrthe v/d Meer of omgekeerd?

Dat de schrijfster affiniteit heeft met het onderwerp is duidelijk. Daarvan getuigen passages over ochtendrijen bij de medicatiekamer, trillen van handen, verloop van artsen en de rol van artsen in opleiding. De leugen die iedere psychiatrische patiënt te horen krijgt staat er ook in: '... jij [hebt] een heel lage dosis van een heel veilig middel ...'

Anderzijds de omschreven wrok tussen de biopsychiater en de Jungpsycholoog behoren tot vervlogen tijden terwijl dit verhaal zich afspeelt in het tijdperk van het Internet en de SMS. En patiënten met 'meervoudig persoonlijkheidssyndroom' komen alleen voor in de VS, en zelfs dáár sinds de jaren '90 niet meer. Het beroep zélf gelooft er niet meer in.

Een roman hoeft natuurlijk niet waarheidsgetrouw te zijn. De omschrijving 'roman' is hier overigens niet helemaal van toepassing. Er zit nauwelijks een verhaallijn in. Gelukkig ook niet het geweld of de seksscenes waar de meeste romans niet zónder kunnen. Het lijkt meer op een gefictionaliseerd dagboek. Hierin schuilt het addertje. De lezer heeft moeite fictie van feit te scheiden.

Toch staan er enkele rake observaties in, beslist feit:

• Het gaat er in de psychiatrie niet om of je het er als patiënt mee eens bent.
• Ze zijn weliswaar hulpverleners, maar kunnen haar niet helpen. (geparafraseerd)
• 'Het is een strijd die je niet kunt winnen,' ... Wat waarschijnlijk precies is wat hulpverleners leren om nooit, maar dan ook nóóit tegen hun patiënten te zeggen.
• De patiënt gaat er ... niet aan dood, in elk geval niet heel erg snel, en mocht hij er uiteindelijk toch aan overlijden, dan gebeurt dat aan zo'n vage combinatie van klachten dat deze nooit met enige zekerheid naar een specifieke behandelaar terug zijn te leiden.

"Ook toen had hij zijn medicijnen niet genomen."

De grote vraag is, heeft hij ooit zulk gedrag vertoond voordat hij begonnen was aan die "medicijnen"?

"Niet ingeënte kinderen worden blootgesteld aan potentieel vatbare ziektes zoals de mazelen, polio en tetanus."

In 2017 zijn er al 410 gevallen van mazelen geregistreerd in Duitsland. Een 37-jarige vrouw overleefde het virus niet. De kinderen dus wel. En de andere ziektes zijn niet voor gekomen. In welke verhouding staat dit tot de schending van vrijheid en lichamelijke integriteit?

Dwangvaccinatie ... in Italië is het al begonnen.

Hoe meer genen (wordt beweerd dat) betrokken zijn, hoe groter de kans dat het niets met genen te maken heeft.

"Onder het mom van psychiatrische zorg: 'Yoga en meditatie.'"

Toch liever dát betalen dan drogeren, isoleren, vastbinden, elektrakuteren en andere mishandelingen.

Da Vinci Robot verwijdert de prostaat bij mannen met prostaatkanker.

Heren, is jullie van tevoren toestemming gevraagd voor deze handelwijze?

“We hebben de beste bedoelingen gehad en de data gedeeld, omdat we de kwaliteit van zorg willen verbeteren.”

Én? Is die verbeterd?

Antoinette Hertsenberg in Radar: In Nederland werd in 2016 250 miljoen recepten uitgeschreven.

Uh, er zijn slechts 17 miljoen mensen in Nederland. Dit zou dus gemiddeld 14,7 recepten per inwoner zijn in één jaar!

De Martinistad kampt al jaren met het hoogste aantal zelfdodingen van Nederland.

Een exacte verklaring voor het hoge cijfer is lastig te geven, zegt wethouder Matthias Gijsbertsen.

Het zou interessant zijn te zien of Groningen ook andere steden overtreft met het aantal recepten voor antidepressiva.

Vandaag heeft een groepje MeTZelf leden de documentaire NUMB bezichtigd.

Numb is het Engelse woord voor verdoofd.

Phil Lawrence was een geslaagde student. Vrienden had hij ook, vooral degenen waarmee hij in een band speelde. Wel ervoer hij zijn grote verlegenheid als een probleem. Na het voltooien van zijn studie bouwde hij een succesvolle zaak op en trouwde met een lieve, beeldschone vrouw. Je zou denken dat hij al alles had. Wat kon hij nog meer willen? Hij wilde nog steeds van zijn verlegenheid af.

Op een dag zag hij op de televisie reclame voor het middel Paxil, hetgeen in NL Seroxat heet. “Dat is het – de emoties die in de reclame worden omschreven zijn precies wat ik heb!” dacht hij. Dus vroeg hij zijn huisarts om een recept voor Paxil hetgeen hij zonder meer meekreeg.

Na tien jaar slikken van Paxil had hij inderdaad geen vervelende emoties meer. Ook geen plezierige emoties. Hij voelde zich vlak en verdoofd. Hij wilde dit niet en verzocht zijn arts hem te helpen afbouwen. Omdat hij had gehoord dat afbouwen moeilijk kan zijn, besloot hij een documentaire van zijn ervaringen te maken. Hiervoor hing hij op verschillende plaatsen in zijn huis camera’s op.

We volgen hoe zijn gevoelens tijdens het afbouwen zich ontwikkelen. Niet alleen gaat het met hem heel erg slecht (angst, paniek, kort lontje, enorm verdrietige huilbuien en nog veel meer) maar ook zijn gezin doorloopt een lijdensweg omdat hij al snel na het verminderen van de dosis niet meer functioneert als vader en als echtgenoot. Na een half jaar gaat het zó slecht met hem dat hij zich genoodzaakt ziet weer pillen te gaan slikken. Hij is dan terug bij af.

Tijdens de film zijn ook interviews met bekende deskundigen.

De boodschap die hij telkens herhaalt is “Niemand heeft mij verteld dat het zo zou gaan. Het werd niet vermeld in de reclame en ook de huisarts heeft niet gewaarschuwd. Als ik had geweten dat de pillen niet meer gestopt kunnen worden, was ik er nooit aan begonnen.”

Iedereen die overweegt met een psychofarmacum te beginnen zou eerst deze documentaire moeten kijken.

De 12-jarige David uit Noord-Holland hoeft niet tegen zijn wil een chemokuur te volgen.

Sponsoring door de farmaceutische industrie is omstreden omdat beïnvloeding op de loer ligt. 'De industrie betaalt geen 58 miljoen euro om daar niets voor terug te krijgen, het zijn geen filantropen'