Nu beschikbaar bij Amazon

Dit boek vertelt (in het Engels) naast het verhaal van hoe de farmaceutische industrie omgaat met klokkenluiders, ook het verhaal van de uitwerking in de VS van een wet die recentelijk ook in NL is ingevoerd. Een instelling kan voor een "patiënt" een mentor aanvragen. In de praktijk wordt door de mentor vervolgens ja geknikt op alles dat de instelling over de "patiënt" beslist, zonder verdere tussenkomst van de rechter. Hiermee wordt de WGBO uitgeschakeld en familieleden die trachten op te komen voor de "patiënt" buitenspel gezet.

De snelle groei van de wereldbevolking en de omvang van internationaal vliegverkeer maken de kans op een ernstige pandemie groot (schrijven Hannah van Kolfschooten en Anniek de Ruijter)

En toch is die er nooit geweest, ondanks herhaaldelijke paniekmakerij.

Haar beweegredenen zijn onbekend.

Psychofarmaca zijn dodelijk ook in Ierland.

Wanneer we ons massaal laten vaccineren tegen het coronavirus zullen we denken dat dankzij de vaccinatie we niet ziek zijn geworden.

Bauke Koekkoek: “De vraag is: kan je alle mensen helpen via zware zorg?”

Nee, maar je kunt wél alle mensen zwaardere problemen geven door ze psychofarmaca voor te schrijven, en dat doet de GGZ dan ook.

Zie ook deze voortreffelijke column van Bauke Koekkoek.

De zoon had depressieve klachten.

Met andere woorden, dit is de zoveelste gruwelmoord gepleegd onder invloed van door artsen voorgeschreven legale drugs. Waar is nu de stem van de CU, die af wil van "drugsgebruik"?

„de suggestie dat een wetenschappelijke analyse van de gebeurtenissen in ons lichaam ons in staat stelt om het noodlot te keren.” Soms lukt dat, zegt hij, maar meestal niet... „Van de 140 waren er zeven of acht die echt beter waren geworden."

„een betere jeugdzorg en ggz”

Het gaat nooit lukken, ongeacht welke wetten en hoeveel geld. Dat komt omdat de methodes van de jeugdzorg en ggz stoelen niet op kennis maar op drijfzand.

„Het grootste gevaar is dat deze mensen in de gevangenis belanden en geen behandeling krijgen. Zij komen zo na hun straf onbehandeld op straat, met alle gevolgen van dien.”

Zijn ex-gedetineerden die onder behandeling zijn (geweest) écht minder gevaarlijk dan degenen die niet onder behandeling zijn geweest, of is dit wishful thinking over een beroepsgroep die nooit verantwoording hoeft af te leggen en nooit aansprakelijk gehouden wordt?

Janet Gransbergen (53) hoopt op een kwalitatief beter leven door een operatie waarbij er elektroden in de hersenen worden geplaatst.

Niet doen, Janet!

Bekijk eerst de uitleveringen van TROS RADAR over implantaten.

Tonnen aan subsidie voor het geven van voorlichting over depressie op scholen is daar amper voor gebruikt.

Dergelijke voorlichting is overbodig. Beter zou zijn dat scholieren voorlichting geven aan het ministerie van Volksgezondheid (VWS) over hoe deprimerend scholen kunnen zijn.

Zelfmoord onder jongeren voorkomen door de vertrouwelijkheid van een gesprek te schenden?

Dat gaat niet lukken.

Pestgedrag komt voor waar mensen onvrijwillig samen zijn gebracht. Bescherm jongeren door de schoolbezoekplicht af te schaffen.

"PSA werd de nieuwe olie van de gezondheidszorg, een winstgedreven gezondheidsramp"

De dokter kijkt alsof ze het geheel vanuit haar goeiigheid doet.

‘Als je nu niet meewerkt aan je behandeling, zetten we je vast.’

Is die behandeling bewezen veilig en effectief?

Interessant initiatief...

Is er wel echt sprake van een goed doel of wordt hier belasting ontweken?

Zoals door de industrie gefinancierde patiëntenverenigingen en -stichtingen?

Wat zouden we dan moeten doen?

Erkennen dat "psychiatrie" geen wetenschap is, en geen geneeskunde.

De Clienentenraad in Verzorgingshuizen

Wel of geen fopspeen?

door Binjamin Heyl

2019

recensie van Mira de Vries

De Cliëntenraad zou een hilarische satire zijn was het niet dat Heyl zijn ervaringen heeft opgetekend zonder komische bedoelingen. Alleen de details zijn gefictionaliseerd om herkenning van de schurken te voorkomen.

In het afgelopen decennium horen we veel over “marktwerking” in de zorg (niet door Heyl benoemd in dit boek). Marktwerking betekent macht voor de consument. Is die niet tevreden over een product of dienst, dan stapt hij/zij over naar een concurrent. Voor mensen die aangewezen zijn op zorg is dat niet mogelijk. Door schaarste en buitensporige wetgeving zijn bewoners in verzorgingshuizen de facto gevangenen. Met de WMCZ tracht de wet hun positie te verbeteren, maar hoe de wet ook aangepast wordt, het wil maar niet lukken.

Er zijn vast instellingen die omgaan met bewoners zoals de WMCZ bedoelt maar dit kan niet afgedwongen worden. Ondanks steeds door het management herhaalde kreten zoals “de cliënt staat centraal” en “de cliënt in zijn kracht zetten” blijft de cliënt overgeleverd aan de wil en grillen van de directie. Wanneer bij de bedrijfsvoering, de goede naam (beschermd door klagen onmogelijk te maken) en de winst centraal staan, dan is degene die aan de zorg van het verzorgingshuis overgeleverd is de klos.

Heyl zegt, “Wie heeft het vandaag nog over oudelieden, besjes, regentessen … of oudeliedengestichten? In de eeuwen achter ons lag de macht bij de top en dat is nog steeds zo, ook al zijn de oudelieden niet meer geüniformeerd en spreken wij allang niet meer over meiden en knechten, maar van zorgmedewerkers, voedingsassistenten. We hebben het allang niet meer over hoofd zorg, hoofd verpleging, verpleegkundig directeur. Nee, tegenwoordig wordt er gemanaged... We zien dat met de komst van de cliëntenraden het machtssysteem ongewijzigd is gebleven.” Plus ça change, plus c'est la même chose. Heyl noemt het een "pyramidemachtspel".

Sterker, het management kan zich “bij eventuele opmerkingen achter de cliëntenraad schuilen onder het motto: we hebben goed overlegd met de cliëntenraad en die heeft ermee ingestemd” terwijl in werkelijkheid de cliëntenraad voor een fait accompli is gesteld en onder druk gezet met terugwerkende kracht in te stemmen want.... het zou verschrikkelijk zijn als de harmonie tussen cliëntenraad en management verstoord zou raken. De directie kan immers de cliëntenraad ontbinden. Zo de directie wil, wordt de cliëntenraad met ongemeend vleien en welgemeende intimidatie erin geluisd om met het management samen te spannen. Goed nieuws wordt van de daken geschreeuwd en slecht nieuws wordt vakkundig onder het tapijt geveegd.

Een door de auteur veel aangehaald voorbeeld is de wettelijke plicht een onafhankelijke cliëntvertrouwenspersoon aan te stellen. Ondanks dat op de website van het verzorgingshuis in kwestie en in de informatiebrochures die worden uitgedeeld aan bewoners en hun belangenbehartigers deze verkondigd werd, bleek er geen vertrouwenspersoon te zijn. Toen na lang aandringen van de cliëntenraad toch een cliëntvertrouwenspersoon benoemd werd, gebeurde dat “de persoon die de naam en het contactadres wist, langdurig ziek was. Niemand van de medewerkers, incluis het management, had een flauw benul wie deze persoon was en hoe die te bereiken.” Toch slaagde na enkele maanden de cliëntenraad erachter te komen. Maar het contact werd door het management op aller mogelijke manieren gefrustreerd.

In de twee jaar waar dit verhaal over gaat is het de cliëntenraad nooit gelukt iets dan ook bespreekbaar te maken van de klachten van de bewoners. Die gingen over zaken die beslist niet triviaal zijn, zoals de kwaliteit van de maaltijden, de hygiëne, de bejegening en zelfs de veiligheid, nadat er een overlijdensgeval was geweest in verband met een criminele indringer. Ook bij de sluiting van een afdeling hetgeen ingrijpende gevolgen zou hebben voor de betrokken bewoners was de cliëntenraad niet geïnformeerd, laat staan dat zij in de gelegenheid was gesteld een “verzwaard advies” uit te brengen conform de WMCZ.

Heyl begeeft zich niet op glad ijs met een suggestie voor verbetering. Zijn boodschap is nuchter en verstandig: mensen, geloof toch niet in al die mooie reclamepraatjes.

Wij hopen dat er een film, tv-serie of minstens podcast komt van dit verhaal in de geest van Yes, Minister en dat Heyl een royaal verdiende beloning ontvangt voor de rechten.

Zijn zoon is nu drie jaar ‘schoon’, nadat in 2016 bij hem leverkanker werd geconstateerd.

Dit is een voorbeeld van zinnige besteding van zorgkosten. De groeiende kosten die ”niet houdbaar en niet organiseerbaar” zijn worden mede veroorzaakt door onzinnige besteding aan handelingen waar mensen zieker van worden in plaats van beter.