We proberen al een jaar op diverse manieren psychische hulp voor hem te krijgen maar omdat hij 'volwassen' is en geen hulp wilde, is dat niet gelukt''

Wat is 'psychische hulp'?

Pijnlijke Verrijking

2012

Recensie van Mira de Vries

 
Feit of fictie?

Dit boek behoort tot het genre ‛gesprekken tussen psychotherapeut en patiënt’. Er zijn twee versies van dit genre: vanuit de invalshoek van de patiënt en vanuit de invalshoek van de therapeut. In de eerste versie gaat het altijd duidelijk om fictie. De Amerikaanse romanschrijver Philip Roth (door ons beslist niet aanbevolen) maakte er in 1969 furore mee. Op de Engelstalige editie van deze site staat een recensie van nog een voorbeeld. In de tweede versie waar dít boek toe behoort, wordt gesteld dat het om werkelijkheid gaat. Freud en vele andere beroemde therapeuten waren er bekend om. Op de Engelstalige editie van onze site hebben we ook een recensie van een voorbeeld van deze versie.

Wat zegt Jacobs erover in zijn boek? Hebben soortgelijke gesprekken in werkelijkheid plaatsgevonden of alleen in zijn fantasie?

De achterkant van de titelpagina bevat geen verklaring -- zoals bij romans wel eens gebruikelijk is -- dat alle personages die in het verhaal voorkomen louter ontsproten zijn aan de verbeelding van de auteur. De NUR code wordt aangegeven als 600. Dit betekent Non-fictie. Overigens wanneer het Centrale Boekhuis een ISBN toekent vraagt het wel de NUR-code maar controleert niet of het klopt.

Er gebeurt in dit boek dat stelt geen fictie te zijn iets raars. Het verhaal gaat over de psychiater Samuel Rubinstein. Ook de inleiding en naschrift zijn met die naam ondertekend. Een pseudoniem is het niet, die wordt slechts gebezigd wanneer de auteur hoopt onbekend te blijven. Dat is hier niet het geval. De naam van Jacobs pronkt op de voor- en achterkaft. Bovendien zijn aan het begin het voorwoord en aan het eind het dankwoord ondertekend met ‛Fedia Jacobs’. Jacobs is volgens de achterkaft psychiater. Het BIG-register bevestigt dit en geeft voor hem als nevenspecialisme aan psychotherapie. Rubinstein komt in het BIG-register niet voor.

Mensen met afschuwelijke ervaringen zoals in dit boek omschreven bestaan natuurlijk echt. We hoeven geen geneeskunde te studeren om dat te weten. Maar hebben de gesprekken min of meer zoals ze in het boek verschijnen plaats gevonden, en zo ja, waren die personen daarmee geholpen? Dat Jacobs de verhalen laat plaatsvinden met een fictieve psychiater lijkt een waarschuwing dat we ze met een korreltje zout moeten nemen. Het had er wat duidelijker mogen staan.

Een waarschuwing die er eveneens bij had gemogen is dat niet iedere psychiater tevens psychotherapeut is. De meeste psychiaters hebben niets met psychotherapie te maken. Het brede publiek verwardt deze twee beroepen nogal eens. Fictieve representaties van psychiaters zoals de overigens soms scherpe strip Sigmund in de Volkskrant dragen bij aan deze verwarring. Het is wrang wanneer iemand zich laat verleiden zich te onderwerpen aan de psychiatrie verwachtende te worden geholpen met een luisterend oor, terwijl psychiaters alleen (nep)diagnoses verzinnen en (gif)recepten schrijven, om niet te spreken over het inzetten van dwang.

Twee schuingedrukte regels op de achterkaft roepen nog meer vragen op: ‛Fedia Jacobs werkt ... als psychiater ... voor het Sinai Centrum. Hierbij richt hij zich met name op nabestaanden van oorlogsgeweld.’

Ten eerste, werkt hij als psychiater of als psychotherapeut? Of doet hij allebei, dus hij vergezelt zijn praatjes met pillen en prikken?

Ten tweede is het niet verbazingwekkend dat zijn clientèle bestaat uit ‛nabestaanden van oorlogsgeweld’ (we begrijpen wat wordt bedoeld al is de grammaticale constructie fout) gezien het Sinai Centrum in beginsel is opgericht voor Joodse mensen. Het vervangt het Apeldoornse Bos dat door de nazis is leeg gehaald. De cliënten in zover ze tot de primaire doelgroep behoren hebben allemáál ‛De Oorlog’ meegemaakt, of zijn kinderen of kleinkinderen van mensen die ‛De Oorlog’ hebben meegemaakt. Zoals hierboven al gesteld hoef je geen geneeskunde te studeren om te begrijpen dat de verschrikkingen een stempel op het gevoelsleven van de slachtoffers zullen hebben gezet, maar kan psychotherapie daar verbetering in brengen zoals Jacobs met dit boek suggereert? Is er een causaal verband tussen die oorlog en de problemen van hun kinderen en kleinkinderen, de zogenaamde tweede en derde generatie? Komen de nakomelingen statistisch gezien meer in aanraking met de GGZ dan mensen uit andere bevolkingsgroepen? En zo ja, zijn ze daarmee geholpen? Dat waren asielzoeker Alasam S. en velen anderen zoals hij in ieder geval niet. Is het geloofwaardig dat Joodse mensen veiliger zijn bij de GGZ dan niet-Joodse mensen? Of dat slachtoffers bij Jacobs veiliger zijn dan bij andere psychiaters?

Opmerkelijk detail is dat de fictieve Rubinstein zijn klanten op één oudere dame na tutoyeert terwijl andersom allemaal hém vousvoyeren. Wat vertelt dit ons over Jacobs?

Het boek is geïllustreerd door de echtgenote van Jacobs die verdienstelijk tekent.

Tot slot voor de liefhebber een link naar een recentelijk uitgezonden radio-interview met Jacobs.

"Daarnaast vindt de kliniek dat het geen gevangenis is."

De mensen die er worden opgesloten vinden dat het wél een gevangenis is.

Maar feit is dat een rechter gedwongen opname noodzakelijk achtte.

Dat zegt niets. Rechters "baseren" zich op "de deskundigheid van de psychiater."

Wel zeer gevaarlijk kan het gedrag worden vanwege de onttrekkingsverschijnselen van de dwangdrogeermiddelen.

Volgens gelekt document: anderhalf jaar lang krijgt een dochteronderneming van Google medische gegevens van zo'n 1,6 miljoen Britten in handen.

Radar over antidepressiva

Hier zijn van toepassing de legendarische woorden van Bob Dylan:

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
How many ears must one man have
Before he can hear people cry?
How many deaths will it take 'till he knows
That too many people have died?

Het alternatief voor de zorg

Boekrecensie van Mira de Vries

Onze bibliothecaresse heeft dit boek besteld naar aanleiding van een radioprogramma waarin het aangeprezen werd. Er zouden voorstellen in staan hoe de zorg te verbeteren.

Het boek is samengesteld van velen hoofdstukken door verschillende schrijvers en georganiseerd in drie delen.

In deel I wordt stevige kritiek geleverd op de regering en de minister die met “marktwerking” de zorg om zeep zouden hebben gebracht. Men hekelt vooral de “registratieterreur” en het gebrek aan vertrouwen in de zorgaanbieder. Overigens terecht wordt erop gewezen dat de afnemer van de zorg aan die markt niet of nauwelijks deel neemt behalve de verplichte ziektekostenverzekering. Er had opgemerkt kunnen worden dat in die zin de zorgmarkt bijna vergelijkbaar is met een slavenmarkt.

Voorstanders van het huidige beleid werden blijkbaar niet uitgenodigd mee te schrijven aan dit boek. Overigens kan ik ondanks mijn gevorderde leeftijd die goede oude tijden vóór de “marktwerking” toen de zorg nog links en beter was mij niet herinneren.

Een uitzonderlijk helder hoofdstuk bijgedragen door Hans Maarse en Dick Ruwaard schetst de problematiek op een realistisch niveau en concludeert: “Doelmatigheid blijkt vaak inzet van politieke strijd, waarbij de ideologische verschillen en machtsverhoudingen grote invloed hebben op de uiteindelijke ingrepen in de zorgpraktijk. Doelmatigheid is al met al … een 'wiebelig begrip'. Kostenbeheersing trouwens ook. Over de betekenis en invulling ervan kan men redetwisten en dat gebeurt dan ook op grote schaal.” Met andere woorden, niemand heeft dé oplossing, noch rechts noch links.

In een bijdrage van Herman Suichies romantiseert hij de huisarts van vóór de “marktwerking”. De huisarts beschikte over (nogal zweverig klinkende) vaardigheden en was daarom terecht poortwachter en beslisser over de zorg. Suichies gruwelt ervan dat “de patiënt voor elke klacht vrij voor een andere huisarts [zou] moeten kunnen kiezen” alsof in die mooie oude tijd toen de huisarts de baas was over de patiënt er nooit iets fout ging.

In enkele hoofdstukken genaamd “duoportret” komen arts en patiënt samen aan het woord ter illustratie van hoe tof die relaties zijn. Ter balans was het mooi geweest als er ook minstens één duoportret in het boek was opgenomen van zo'n relatie waarin het minder botert tussen de partijen. Triest dieptepunt is het duoportret waarin wordt geroddeld over een zwangerschap van een minderjarige, inclusief namen en woonplaats van de arts, patiënte, dochter en kleindochter. Je zult maar zo'n (groot)moeder en huisarts hebben...

De huisarts wordt opgehemeld en de controles verafschuwd. De zorg moet beter, het moet humaner, menslievender, maar hoe dan? Dat zou dus het onderwerp worden van deel II, maar een concreet voorstel is daarin niet te vinden.

Evelien Tonkens, “hoogleraar Burgerschap en humanisering van de publieke sector aan de Universiteit voor Humanistiek” (volgens hun website hoofdzakelijk gefinancierd door u en mij, de belastingbetaler) wordt geciteerd “[We willen er naartoe dat] Professionals zelf bepalen … de kwaliteitsnormen waaraan ze zich als beroepsgroep wensen te houden...” Blijkbaar mogen de afnemers van zorg niets in de melk te brokkelen hebben.

Van psychiater Kaspar Mengelberg worden wat merkwaardige citaten opgetekend. Hij hekelt de inbreuk op het beroepsgeheim. “Wij psychiaters kunnen onze patiënten namelijk alleen behandelen als zij ons toegang tot hun innerlijk leven geven.” Menig gedwongen, geïsoleerde en gedrogeerde psychiatrisch gevangene zal zich afvragen hoe de martelingen die hij/zij moet ondergaan toegang geven tot zijn/haar innerlijk leven, met of zonder beroepsgeheim. Mengelberg maakt zich verder belachelijk met zijn nostalgie naar “marxistisch georiënteerde analytici”. Desondanks stelt hij even later “Ik vind contracten tussen artsen en verzekeraars onethisch. Om de simpele reden dat je niet twee heren kunt dienen. … de patiënt vraagt de dienst, die dienst lever je aan de patiënt en de patiënt betaalt je daarvoor.” Dit is het standpunt waar de (niet door Mengelberg benoemde) beroemde psychiater professor Thomas Szasz zijn hele carrière aan heeft geweid. Szasz was libertarisch en beslist niet marxistisch.

Een dergelijk sentiment vinden we in het volgende hoofdstuk waar we kennis maken met twee fysiotherapeuten, oprichters van het Platform Paramedici Contractvrij. Dat hoofdstuk eindigt met een scherpe citaat uit de mond van tandarts Herman van Nouhuys over “Het onvervreemdbaar recht van de zorgverlener om zonder tussenkomst van verzekeraar en overheid een behandelovereenkomst aan te gaan met een patiënt.” (nadruk toegevoegd door mij)

Net schuift het boek de goede richting op, en dan eindigt deel II jammerlijk genoeg met een tergende bijdrage van gezondheidseconoom Marc Pomp, die de zorgafnemer te dom vindt om zelf keuzes en afspraken te maken. Volgens Pomp is de “hoofdrol weggelegd voor de selectie, opleiding en nascholing van de mensen die de zorg leveren.” Met andere woorden, de slager moet zijn eigen vlees keuren, want de klant heeft er geen verstand van.

Deel III is minder dan twee pagina's lang en maakt de aanbevelingen:

• Organiseer de zorg rond de patiënt
• Geef en neem vertrouwen als basis
• Verminder de bureaucratie
• Laat de zorg de patiënt zo veel mogelijk onafhankelijk maken

Prima aanbevelingen, maar hoe dan? Het kan alleen in een vrije zorgstelsel; een zorgstelsel waar de overheid zich niet in mengt. En of dat nu de bedoeling is van zorgaanbieders die geen macht willen afstaan aan de ziektekostenverzekeraars maar ook niet aan de zorgafnemers?

AD -- Hillary Clinton: helft van mijn kabinet wordt vrouw

Nu ook onder dwang transgenderoperaties? ;)

"Toen bij de eerste van ons prostaatkanker werd ontdekt, kregen we het advies van de behandelende arts om allemaal de bloedwaarden te laten prikken."

Zou (een deel) van de diagnoses fout zijn? Uit het verhaal blijkt dat behalve de 82-jarige moeder en het éne geval van prostaatkanker niemand last had van de vermeende ziekte tot er bloed geprikt werd.

'Martijn is niet alleen autistisch. Hij gebruikt ook synthetische drugs.'

En wat krijgt hij bij de GGZ? Juist ja, synthetische drugs.

Zijn moeder is radeloos. Begrijpelijk. Ondanks dat het eerder in de GGZ-kliniek "van kwaad tot erger" werd (stond eerder op de website van Zembla) wil ze hem toch met dwang laten opnemen.

GGZ is duidelijk niet de oplossing. Daar zal van de gedwongen "medicatie" (synthetische drugs) zijn zenuwstelsel alleen verder beschadigd worden.

MeTZelf stelt voor dit soort mensen onder te brengen in 4B-tehuizen:
Bed
Bad
Brood
Bescherming

Zonder medische pretenties.

Langdurig hardlopen heeft een positief effect op de botdichtheid

maar een negatief effect op je hart, mannelijkheid, immuniteit, spijsvertering, waarnemingsvermogen, knieën en meer.

Drie op de tien Nederlanders wil hulp bij het vermijden van onzinenquêtes.

Ach, de juridische logica...

olgens GGnet-bestuurder Kees Lemke staat de casus van Martijn niet op zichzelf. Patiënten met meervoudige problemen komt hij dagelijks tegen in zijn eigen psychiatrische instelling. "Je ziet dat als er meerdere problemen op elkaar gestapeld worden, de standaardbehandeling niet werkt. De ggz levert nog onvoldoende maatwerk", aldus Lemke. - See more at: https://www.skipr.nl/actueel/id26242-ggz-oost-brabant-kan-complexe-dubbeldiagnostiek-niet-behandelen.html#sthash.MVdggXd0.dpuf

 "Hof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat de rechtbank de mededeling van X dat hij door ziekte verhinderd is om de zitting van de rechtbank bij te wonen, niet hoefde aan te merken als verzoek om uitstel van de zitting."

olgens GGnet-bestuurder Kees Lemke staat de casus van Martijn niet op zichzelf. Patiënten met meervoudige problemen komt hij dagelijks tegen in zijn eigen psychiatrische instelling. "Je ziet dat als er meerdere problemen op elkaar gestapeld worden, de standaardbehandeling niet werkt. De ggz levert nog onvoldoende maatwerk", aldus Lemke. - See more at: https://www.skipr.nl/actueel/id26242-ggz-oost-brabant-kan-complexe-dubbeldiagnostiek-niet-behandelen.html#sthash.MVdggXd0.dpuf

olgens GGnet-bestuurder Kees Lemke staat de casus van Martijn niet op zichzelf. Patiënten met meervoudige problemen komt hij dagelijks tegen in zijn eigen psychiatrische instelling. "Je ziet dat als er meerdere problemen op elkaar gestapeld worden, de standaardbehandeling niet werkt. De ggz levert nog onvoldoende maatwerk", aldus Lemke. - See more at: https://www.skipr.nl/actueel/id26242-ggz-oost-brabant-kan-complexe-dubbeldiagnostiek-niet-behandelen.html#sthash.MVdggXd0.dpuf

olgens GGnet-bestuurder Kees Lemke staat de casus van Martijn niet op zichzelf. Patiënten met meervoudige problemen komt hij dagelijks tegen in zijn eigen psychiatrische instelling. "Je ziet dat als er meerdere problemen op elkaar gestapeld worden, de standaardbehandeling niet werkt. De ggz levert nog onvoldoende maatwerk", aldus Lemke. - See more at: https://www.skipr.nl/actueel/id26242-ggz-oost-brabant-kan-complexe-dubbeldiagnostiek-niet-behandelen.html#sthash.MVdggXd0.dpuf

Ben je arm en bedreigd met huisuitzetting? Is je geliefde overleden of ervan door met een ander? Hebben je ouders je altijd verteld dat je een mislukkeling bent? Dan voel je je ongelukkig vanwege...

plekken op je genoom die vooral tot uiting komen in het centrale zenuwstelsel en het bijnier- en alvleeskliersysteem.

En die genoom heeft ook alles te maken met de leeftijd waarop je het voor het eerst dóét. 

Ja ja. Waar journalisten niet allemaal van te overtuigen zijn. Maar pas écht eng is dat overheden hun beleid op dergelijke "wetenschap" stoelen.

Hoeveel privacy is er bij medische ingrepen?

Is dit incident een uitzondering, of is deze schorsing een uitzondering? Als de verpleegkundige de foto's had gepubliceerd in een verpleegkundig vakblad in plaats van op Facebook, was hij/zij dan ook geschorst?

De familie heeft ... contact gezocht met de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ).

Blijkbaar vindt ook deze instelling dat hier geen sprake is van een calamiteit die gemeld moet worden aan de Inspectie. Wat hebben we überhaupt aan de IGZ?

"Een speciale commissie van ontwikkelingspsychologen en mediadeskundigen beoordeelde die als 'ernstig schadelijk'."

Dat zou een leek als u en ik niet hebben geweten...

Trouwens, als het zo schadelijk is voor kinderen, wat voor effect heeft het dan op kinderachtige volwassenen (vermoedelijk de enigen die zich ervoor interesseren) ?

'Onzorgvuldig, maar het vertrouwen in de wetenschap is er vrijwel niet door geschonden.'

Het gaat dus om het belang van 'de wetenschap' en niet het belang van u en ons.

'Als het risico op uitzaaiingen een paar procent is, zeggen vrouwen verrassend vaak dat ze voorlopig van chemo afzien.'

Verrassend? Of verstandig?

'In de GGZ-kliniek wordt het van kwaad tot erger.'

Citaat:

Martijn [is] één van de vele ernstige zieke psychiatrische patiënten waar de GGZ zich geen raad mee lijkt te weten.

Daarom wilde ze hem niet opnemen.

Maar wie zijn die mensen waar de GGZ wél raad mee weet? Dat zijn mensen waar

• het personeel niet bang van is; en
• niemand voor opkomt.

Karst, Tristan, Bart. "Behandeling is veel beter dan straf."

Ze hadden allemaal al behandeling. Waar heeft dat toe geleid?