Of het overlijden van Amber en Eva te voorkomen was geweest kunnen wij niet oordelen. Maar op de onmacht van de ouders tegenover de machtige muur die de medisch orde is, moeten we iets bedenken.

Eigenlijk ligt het aan ons, de burgers. Waarom staan wij niet massaal op het Malieveld het gras te vertrappen uit protest tegen het over de balk gooien van onze belastingcenten aan onzinonderzoeken?

De kwestie verwarde personen

Naar een andere benadering van onbegrepen gedrag

door Bauke Koekkoek

2019

Recensie van Mira de Vries

In de hype en hysterie rond "verwarde" personen is de heldere stem van Koekkoek een verademing.

De indruk bij het publiek en in de media is dat vanwege bezuinigingen er steeds meer verwarde mensen op straat bivakkeren. Aan die perceptie draagt bij dat rond de tijd dat de overheid besloot zorgbedden te verminderen, de politie begon met bijhouden van meldingen over verwarde personen. De betekenis van het begrip "verward" wordt door de politie zelf ingevuld.

Het aantal meldingen is sinds het begin van het bijhouden inderdaad gestegen, maar dat betekent niet dat het aantal personen is gestegen. Het aantal meldingen geeft ook niet weer wat er aan de hand is. Meldingen over mensen die een strafbaar feit (bv moord) hebben gepleegd zijn niet inbegrepen bij deze categorie. Wel meldingen die gemaakt worden uit bezorgdheid of vanwege overlast. Ook komen er meldingen van personeel in (gesloten) zorginstellingen waar de gemelde persoon opgenomen is. Maar liefst 30% van de meldingen zijn afkomstig van de verwarde persoon zélf. Deze statistieken passen niet in het beeld van gevaarlijke gekken die op straat rond lopen vanwege gebrek aan bedden in instellingen. Dat het aantal meldingen bij de politie stijgt kan deels verklaard worden door het wegvallen van andere meldpunten.

Tegenover de stijging van het aantal meldingen over verwarde personen is een daling van aangiften van misdrijven. Het budget voor veiligheid is kleiner dan dat voor zorg. Koekkoek lijkt dit mee te delen zonder te suggereren dat er een verschuiving plaatsvindt. Wordt wat vroeger met criminaliteit werd geassocieerd nu geregistreerd als verwardheid?

Mensen die de stempel verward krijgen hebben moeite met leven, bv vanwege gebrek aan geld, warmte, sociale handigheid, cognitieve slimheid of een netwerk, zegt Koekkoek. Het tekort aan sociale huurwoningen draagt hieraan bij. Als je nog niet verward bent wanneer je dakloos raakt, dan word je het wel. Hij merkt wrang op dat één jaar in een kliniek ongeveer hetzelfde kost als zestig jaar huurtoeslag.

De mensen waarover gemeld wordt hebben uiteenlopende behoeften. Soms is een gesprekje of korte handeling voldoende. In andere gevallen is blijvende ondersteuning van praktische aard nodig. De professionals die ingeschakeld worden kunnen deze lichte vormen van zorg meestal niet bieden. Ze gaan er niet over of kunnen zich niet inleven in de beleveniswereld van de gemelde persoon. Dit leidt tot escalatie: de lagere professional verwijst door naar een hogere professional. Het proces gaat door tot de gemelde, in een traject van jaren, terecht komt bij de meest zware vorm van zorg met ingrijpende behandelingen waaronder isolatie, fixatie en gedwongen medicatie. Vooral bij jongeren leiden de dwangmaatregelen tot agressie. Het eindstation is de duurste vorm van zorg met de laagste kwaliteit van leven voor de gemelde, met slechts zeer geringe kans ooit terug te keren in de maatschappij. Zo ver zou het niet hoeven te komen als aan het begin van het traject de hulp die echt nodig was zou zijn geboden in plaats van de "hulp" die valt binnen de expertisegebieden van de ingeroepen professionals, stelt hij.

Ongehinderd door onwetendheid over wie de verwarde personen zijn, wat zij wel of niet nodig hebben en de spraakverwarring tussen professionals, wordt de perceptie van het probleem door belangengroepen aangegrepen voor eigen doelen. Beroepsverenigingen lobbyen zich suf voor meer salaris en macht.

Opeenvolgende kabinetten, links en rechts, breken hun hoofd over de balans tussen solidariteit en zelfregie. In de jaren '50 sprak de politiek van "particulier initiatief." In de jaren '60 was het "verantwoordelijk burgerschap." In de jaren '80 sprak de politiek van een "zorgzame samenleving" en vanaf 2010 over een "participatiemaatschappij." Ondanks de retoriek groeit de publieke sector altijd. De huidige zogenaamde markt wordt sterk gereguleerd door allerlei instanties en noodremmen. Van concurrentie tussen instellingen is geen sprake. Verre van verwarde personen van elkaar af te snoepen, gooien ze ze liever bij elkaar over de schutting.

Overheidsbeleid heeft onvoorziene neveneffecten en werkt zelfs averechts. Een voorbeeld is de WAO, bedoeld voor mensen die vanwege langdurige ziekte of invaliditeit niet meer kunnen werken. In de praktijk is het vooral een oplossing geworden voor arbeidsconflicten.

De verwachtingen die het brede publiek heeft van de GGZ zijn te hoog. De beroepsgroepen dragen zelf bij aan deze irreële verwachtingen. De meest effectieve hulpverleners zijn niet degenen met de meeste opleiding, langste ervaring of hoogste hiërarchische positie, maar degenen die hun ego in toom kunnen houden, zich inleven in de behoeften van de betrokkene en de-escalerend optreden. Tevens dient erkend te worden dat sommige problemen niet opgelost kunnen worden. Deze stellingen zijn MeTZelf uit het hart gegrepen.

Het aantal mensen in de psychische zorg en de kosten daarvan zijn in de laatste vijftig jaar verviervoudigd zonder dat er een positief effect op de maatschappelijke problematiek is. Van de meldingen waarbij het is bijgehouden, blijkt dat bijna allemaal (92,6%) gaan over mensen die al in de zorg zitten, en van degenen die vaker gemeld worden, is bij 98% zorg betrokken. Het is Koekkoek vergeven dat hij er niet bij zegt dat veel verwardheid veroorzaakt wordt door de GGZ. Hij is zelf werkzaam in de zorg en kan zich niet veroorloven gebrandmerkt te worden als klokkenluider. Dit boek is sowieso al bijzonder gewaagd. 

Koekkoek schrijft helder en respectvol. Hij slaat de spijkers op de kop. Dit boek is absoluut een aanrader.

Tot slot, het oogt zeer fraai met pagina's in meerdere kleuren en mooie illustraties.

Ze hebben onderweg nog contact gehad met een dienstdoende dokter. Die hield het op een buikgriep.

Ggz-instelling Antes benadrukt dat de man wordt behandeld aan zijn ziekte...

Nathalie van der Velde, hoogleraar ouderengeneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam: helft van de medicijnen die ouderen slikken zijn overbodig. „Ze durven er niet mee te stoppen omdat ze dénken dat de voordelen opwegen tegen de bijwerkingen.”

Het zou handig zijn als iemand hen vertelde wélke helft...

Het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam is in verlegenheid gebracht door mogelijk onder dwang verkregen bloedmonsters uit China.

Er is meer loos tussen NL en China. België, Israël, Italië, Noorwegen, Spanje, en Taiwan hebben wetten ingesteld die het gebruik van organen uit China verbieden, maar NL niet.

Last van slecht zien?

Pillen van sommige merken tegen onder anderen de volgende kwalen kunnen het oog beschadigen:

1. hoge bloeddruk
2. vergrote prostaat
3. hart-ritmestoornissen
4. epilepsie 
5. botontkalking
6. ontstekingen
7. allergieën
8. impotentie
9. verwardheid
10. onrust
11. psychose
12. reuma 

Tevens het oor kan aangetast worden. Al worden verreweg de meeste gevallen van slechthorendheid en oorsuizen veroorzaakt door omstandigheden als ouderdom en blootstelling aan lawaai, zijn er ook pillen die het gehoor kunnen schaden. Dit zijn onder anderen de pillen van sommige merken tegen:

1. bacillen
2. schimmels
3. impotentie
4. jicht
5. water (plaspillen)
6. aspirine en verwanten 

Lees bij ieder middel de lijst van "bijverschijnselen" in de bijsluiter zodat wanneer nieuwe kwalen zich voordoen, een eventueel verband met de pillen erkend kan worden.

(Tweede bron)

Het uur van de specialisten (Die Stunde der Spezialisten) van Barbara Zoeke, die voor haar roman gebruik maakt van zowel historisch onderzoek als medische dossiers van de slachtoffers.

Wie wil deze roman voor MeTZelf lezen en recenseren? Meld je bij de redactie en we sturen een exemplaar naar je toe, in het oorspronkelijke Duits of in NLse vertaling naar keuze. De eerste twee verzoeken worden gehonoreerd.

Overgewicht is ontzettend complex... Er zijn ... best veel partijen die belang hebben bij die complexiteit. Wat complex is, is immers moeilijk te reguleren.

Ook bij de nieuwe Nutriscore-logo spelen belangen. De consument kan beter zélf bepalen wat hij/zij gezond vindt dan vertrouwen op een logo.

In 2014 is er nieuwe Europese allergenenwetgeving ingevoerd, waardoor restaurants, maar ook bijvoorbeeld marktkramen en bakkerijen, verplicht zijn om van veertien allergenen aan te geven of die in hun product zitten. ... 'Ik mis het ‘gewone’ gesprek.'

Overigens is onze ervaring dat zo'n gesprek niet altijd betrouwbare informatie oplevert.

Sinds 2014 mogen zorginstellingen zelf naar de rechter stappen om een professionele mentor, bewindvoerder of curator voor hun cliënt aan te vragen. Dan zouden mensen zonder familie ook iemand krijgen die voor hen opkomt.

Dit lijkt op "Amerikaanse toestanden." In sommige staten van de VS gebeurt dit routinematig. De door de inrichting aangedragen mentor/curator speelt altijd onder één hoedje met de inrichting. In de praktijk wordt zo alle rechtsbescherming voor de patiënt, in NL vastgelegd in de WGBO, uitgeschakeld.

De burger meldt een probleem, de professional lost dat op en de overheid betaalt ervoor. De onderliggende aan­names zijn: 1) altijd is precies duidelijk wat er moet gebeuren, 2) iedereen werkt vlekkeloos samen, 3) niemand maakt fouten en 4) er wordt geen geld verspild.

Er is bij het Centraal Tuchtcollege nog een hoger beroep mogelijk tegen de uitspraak.

Statistisch gezien grote kans dat het Centraal Tuchtcollege de uitspraak van het regionale college terugdraait.

Huisartsen slagen er niet in om voor ingewikkelde patiënten hulp te vinden bij een zorginstelling.

Waarom houdt de huisarts zich überhaupt hiermee bezig? Dit is toch de taak van het zorgkantoor?

Met ingang van 2020, wordt de 108 pagina’s tellende Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg van kracht.

Er gaat weinig veranderen. Het aantal "verwarde" personen blijft toenemen. Immers is een van de meest voorkomende oorzaken van die verwarring de eerder toegediende (dwang)behandeling. Het wordt ietsje makkelijker, wat toch al nooit moeilijk was, om een onschuldige die niemand kwaad doet op te sluiten en te dwangdrogeren. Psychiatrie blijft kwakzalverij, en dwangpsychiatrie blijft misdaad tegen de menselijkheid.

Polio is uiteraard een tragedie voor de getroffenen.

Toch blijft inenting een gok, een die alleen door betrokkenen zelf gemaakt kan worden. Het kenmerk van een gok is dat de gevolgen niet van te voren voorspelbaar zijn. De ouders van de geïnterviewde hebben verkeerd gegokt, is wijsheid achteraf. "Zij waren volgzaam. Keken op tegen autoriteiten, zoals de dominee. Ze dachten het goede te doen." Ouders die volgzaam zijn, opkijken tegen de dokter, blijken achteraf vaak ook verkeerd gegokt te hebben.

Betreffende inentingen, wat zou helpen is als er meer keuzes waren, bijvoorbeeld dat de individuele stoffen in de DKTP inenting ook los van elkaar beschikbaar zouden zijn.

Autisme wegtoveren kan niet, dat klopt.

Maar het is alleen "niet erg" wanneer de omgeving ermee om kan gaan. De pogingen het te onderdrukken (o.a. "medicatie") maken het altijd erger.

Dit gezin heeft hulp nodig, wellicht respijtzorg, zodat de ouders meer tijd hebben voor aandacht aan de jongen die de brief schreef.

Volgens het oordeel van twee psychologen, een psychiater en een milieudeskundige kampt Rahiied A. al sinds zijn prille jeugd met: (1)persoonlijkheidsstoornis (2)hechtingsstoornis (3)posttraumatische stressstoornis (4)worsteling met zijn identiteit (5)elementen van borderline (6)narcisme (7)geen kritiek pikken (8)zelfmoordpoging (9)drugsverslaving (10)zwakbegaafdheid.

Plus: drie van zijn vier broers en zussen belandden in de jeugdzorg.

En: Ex-collega's van Rahiied A. zeggen "Hij is een grote flapdrol ... Een schijnheilig mannetje ... Hij heeft het allemaal gedaan, nu zit hij als een ziek vogeltje in de verdachtenbank."

Op grond hiervan is er geen schijn van kans dat de rechter hem vrij zal spreken, ook als hij het niet gedaan heeft (denk aan Lucia de Berk).

Trouwens, willen de twee psychologen, de psychiater en de milieudeskundige a.u.b. uitleggen hoe deze volgens hen zwaar gestoorde man een diploma verzorging heeft kunnen halen? En als hij die niet had, waarom werd hij dan aangenomen en hoeveel meer ongediplomeerden staan in zorginstellingen aan het bed?

En nog een vraag: Werden in de apotheek van de zorginstelling(en) de insulinespuiten niet geteld?

Psychiaters Christiaan Vinkers, Joeri Tijdink, en Elnathan Prinsen stellen dat iemand gedwongen "medicatie" toedienen in de thuissituatie dwangopname voorkomt.

Dat is niet logisch. Het is beter om iemand met dwang op te nemen zonder drogering dan iemand met dwang te drogeren zonder opname. Die drogering of/en onttrekking ervan is immers de oorzaak ervan dat mensen 'verward' raken. Het is bovendien uitermate gevaarlijk voor zowel het gedwongen individu als de omgeving om mensen te drogeren en dan de rug toe te keren zonder toezicht te houden op de effecten.